Buikpijn

0
168
Met een iets zenuwachtig lachje stond ik in de kookstudio van de Gimsel Aacdemy voor de workshop miso maken. (Foto Lydia Schenk)

ROTTERDAM Een workshop geven, ik heb het nog niet vaak gedaan. Maar deze week was het zo ver. Voor mijn opleiding aan de Gimsel Academy gaf ik voor mijn eindexamen in Rotterdam een workshop miso maken. Ik had al dagen van tevoren buikpijn.

Ik vind het heel erg leuk om te praten en anderen wat te leren. Dat doe ik nu ook al als journalist. Maar voor een ‘klas’ te staan is toch een heel ander verhaal. Overigens was het vanwege corona een heel klein klasje. Maar dat maakt niet uit. ‘Ben je zenuwachtig?’, vroeg een deelnemer aan de workshop bij binnenkomst. Ik knikte.

Ondanks de zenuwen ging het best goed. Ik deed een verhaaltje over de geschiedenis van miso, liet verschillende miso’s uit de winkel proeven en beantwoordde vragen. Het werd wat meer ontspannend toen de deelnemers zelf een aan de slag gingen. De koji-kin had ik zelf al gemaakt, maar de miso zelf moest nog in elkaar worden gedraaid. Het was leuk om te zien hoe iedereen daar zo serieus mee aan de slag ging. Uiteindelijk stonden er toch zes mooie miso’s. Ik ben benieuwd of ze na een paar maandjes fermenteren ook lekker zijn.

Zelfs juf Iris vond dat het allemaal goed uit de verf kwam. ‘Voor deze workshop ben je geslaagd’, zei ze dan ook aan het einde. Maar het leukste moest toen nog komen. Ze zei dat ze van deze workshop ook weer wat had geleerd. En dat is toch het belangrijkste van een workshop. Het moet natuurlijk leuk zijn, maar ook leerzaam.

Reageer op dit bericht

Please enter your comment!
Please enter your name here